Getuigenis van Christiane Claessens, die groep volgde van Lausanne, Zwitserland op hun bedevaart naar Medjugorje

“Zalig die niet gezien en toch geloofd hebben” (Jn 20, 29)

Christianne Claessens – de eerste getuige van de genezing van een vrouw uit Zwitserland Joelle Beuret – Devanthery in Medjugorje, in oktober 2010, beschrijft de bedevaart en al de gebeurtenissen.

Op zaterdag 16 oktober 2010 vertrokken we met 46 mensen, voor het merendeel mensen van de parochie Sint Franciscus van Sales en van de Heilige Theresia op privé bedevaart naar Medjugorje en dit in overeenstemming met de aanbevelingen van Rome. 

Het was voor de twintigste keer dat we zo'n private bedevaart organiseerden en ditmaal viel onze
bedevaart ook samen met de twintigste verjaardag van de stichting van onze gebedsgroep Maria, Koningin van de Vrede.

Voor onze gebedsgroep een mooie gelegenheid om de Heer te eren, want Maria heeft ons geleid. Zij heeft ieder van ons bij de hand gehouden ondanks de moeilijkheden die we de voorbije jaren het hoofd moesten bieden. Want ja, satan houdt niet van de Maagd Maria en haat dus de gebedsgroepen die Zij zo hartstochtelijk wenst te zien bloeien in al de parochies. Dit gezegd zijnde hebben wij de genade van de trouw ontvangen, want jaar in, jaar uit zijn we iedere maandag blijven samenkomen. We komen samen om tot God te bidden en om de mysteries van het leven Christus te overwegen samen met de maandelijkse boodschappen die Maria nog steeds geeft te Medjugorje. 

Na een busreis van twee dagen bereikten we de grenspost van Bosnië. Onderweg baden en bespraken we wat er sinds 1981 in Medjugorje gebeurt en wat er vandaag nog steeds beleefd wordt. Om 16h30 waren we dus bij de Bosnische grenspost en zoals bijna iedere keer maakten de douaniers het ons moeilijk. Ditmaal werd het ons verboden met onze Zwitserse bus de grens te passeren omwille van het ontbreken van een kleine vermelding "INTERBUS" op het groene formulier. Verder discussiëren was zinloos, daarmee zouden we alleen maar het risico lopen dat onze chauffeur Antonio gevangen gezet zou worden.

We kozen daarom een andere grenspost waar ons opnieuw het passeren van de grens verboden werd. Op de parking zagen we echter een lege Bosnische bus staan die Medjugorje als bestemming had. Na al onze bagages overgetast te hebben naar deze bus arriveerden we uiteindelijk om 20h00 in ons pension Aurora. 

Doordat we onze Zwitserse bus hadden moeten achterlaten moesten we in Medjugorje ons gans vierdaags programma te voet afwerken. De oudere personen maakten gebruik van taxi's.

Maandag: we begonnen met het beklimmen van de verschijningsberg; het weer was regenachtig, maar onze harten waren vol vreugde. De klim was behoorlijk glad op de natte rotsen, maar iedereen hielp iedereen in een grote geest van onderlinge solidariteit. Eén van de deelnemers aan onze bedevaart was een jonge vrouw van om en bij de vijftig jaar. Ze was volkomen blind. Haar dochter Vinciane van twaalf was bij haar evenals een vriendin, Claudia.  Claudia was een onopvallende vrouw,  altijd met de glimlach bereid Joëlle overal te begeleiden. Ook zij beklommen de verschijningsheuvel.

Joëlle was gelukkig en leek wel over de rotsen te vliegen. Eenmaal aangekomen bij het beeld van Maria, Koningin van de Vrede bad ze vol liefde en vertrouwen tot Haar Hemelmoeder. Iedereen bleef een twintigtal minuten bezinnen vooraleer de afdaling aan te vatten. Om 17h00 kwamen we weer allemaal samen bij de Sint Jacobuskerk waar we de avonddiensten tot 20h00 zouden bijwonen.

Daar had Joëlle een vreemde ervaring. Vlak nadat ze Jezus in de communie ontvangen had, kreeg ze het gevoel dat een hand haar wurgde. Ze hoorde een sterk verwijtende stem: "je wou een kind en je hebt een dochter gekregen! Je hebt werk gezocht en je hebt het gevonden! Het is nu wel genoeg geweest, ga je nu eindelijk zwijgen... als het koud is, heb je een appartement waar het lekker warm is, als je honger hebt, heb je altijd wat op je bord, als het sneeuwt, heb je warme kleding, zwijg nu eens eindelijk, het is wel genoeg geweest zo, niet...?"  Joëlle was heel erg ondersteboven van die ervaring. Dezelfde avond sprak ze erover met pater Fabien die haar zeer terecht erop wees dat alleen God aanwezig is in de Hostie en dat God alleen goede dingen voor ons wil. Bijgevolg kon deze stem niet van Hem komen Hij zei haar tot God te bidden en Hem te vragen haar toe te laten Zijn wil te doen. Dat stelde haar gerust.

's Anderendaags, op dinsdag 19 oktober, hadden we besloten de Kruisweg te doen op de Kricevac, de kruisberg met het grote witte Kruis boven op de top. De oudere mensen en Joëlle en abt Olivier besloten de Kruisweg beneden te doen, terwijl de rest van de groep de berg op trok. De zachte regen maakte de beklimming nog gladder en moeilijker, maar dat belette ons niet van bij iedere statie voor al onze intenties te bidden. Luc had het goede idee van ons te verenigen met de groep die beneden bleef en van onze beklimming speciaal voor Joëlle te offeren en voor haar een bijzondere genade te vragen en waarom niet haar genezing, want bij God is niets onmogelijk. We beleefden deze Kruisweg heel intens en met diep gebed overwogen we al het lijden dat Christus geofferd had voor onze zonden. Onze tocht duurde van 9h00 tot 15h00. Om 17h00 waren we allemaal weer samen voor het avondprogramma in de parochiekerk van Medjugorje.

En daar was het dat het grote wonder gebeurt. Op het ogenblik dat Joëlle de heilige Eucharistie ontvangt ziet ze de priester met zijn witte albe. Verbaasd kijkt ze naar boven en merkt de lampen, het heel hoge plafond, de ramen. Ze komt als het ware uit haar donkere cocon en dat is zo'n schok voor haar dat ze zich stilaan onwel voelt worden. Ze zegt tegen Claudia die bij haar is: "Kom, breng mij naar buiten, ik voel me niet goed." Claudia brengt haar buiten en daar zegt Joëlle haar: "ik zie het licht!" Ze wandelen rond te kerk en gaan richting sacristie waar ze abt Olivier ontmoeten die daar net buiten komt en hen vraagt: "maar wat doen jullie hier?" waarop Joëlle zegt "ik zie!".

Diep ontroerd stelt abt Olivier voor van terug de kerk binnen te gaan waar net het derde rozenhoedje
beëindigd wordt. De mensen verlaten de kerk, terwijl wij allemaal rond Joëlle blijven staan. Abt Olivier, een echte herder, stelt voor God te danken en samen zijn ze naar de trappen van het hoofdaltaar gegaan, hebben er geknield en God gedankt voor het grote geschenk dat Hij net gegeven had. Een prachtig initiatief dat ons deed denken aan de evangelietekst waar Jezus de melaatsen geneest en er slechts één enkele op zijn stappen terugkeert om Hem te danken.

Vervolgens zijn we naar het beeld van de Maagd Maria gegaan om haar te danken voor haar voorspraak. Daarna gingen we weer op weg naar ons pension.

Enkele Italiaanse dames en ook enkele bedevaarders uit Plymouth vertelden ons dat zij vlak achter Joëlle waren toen die te communie ging en dat er een sterke rozengeur van haar uit ging. Later vertrouwde Joëlle ons toe dat deze rozengeur vaak bij haar is, ook nu nog. Vinciane die de mis ook bijgewoond had, was al eerder terug naar het pension gegaan en was nog niet op de hoogte van de genade die haar moeder ontvangen had. Belangrijk is te zeggen dat Joëlle nog nooit haar dochter gezien had omdat ze al tweeënveertig jaar blind was.

De zielsgelukkige abt Olivier rende vooruit naar het pension en nodigde daar iedereen uit samen te komen in de inkomsthall beneden omdat hij goed nieuws mee te delen had. Toen wij er samen met Joëlle aankwamen was onze bedevaartgroep er al volledig verzameld.

Joëlle komt binnen en ziet haar dochter Vinciane en vraagt haar: "heb je je haar gewassen?". Die
antwoordt zonder dat ze wat opmerkt: "ja, ja". Vinciane vraagt op haar beurt: "waarom moesten we nu
beneden komen?" en Joëlle vraagt haar: "zie je niets vreemds aan mij?". Vincianne kijkt en zegt: "neen". "Kijk eens goed" zegt haar moeder en Vinciane zegt  « gij ziet ! » Wat een ontroerend moment! Ze hebben van vreugde wel vijf minuten in mekaars armen gelegen. Vinciane zei ons achteraf: "ik ben niet opgehouden te bidden opdat mama opnieuw zou mogen zien en ik heb Maria gezegd dat ik Medjugorje niet zou verlaten vooraleer zij terug zou zien". Wat een prachtig geloof, Maria luistert naar het roepen van haar kinderen. Gans de groep was buiten zichzelf van vreugde en loofde en dankte de Heer en Zijn Moeder Maria. Om 22h00 zijn we nog met Joëlle op kop naar het blauwe Kruis gegaan waar Maria nog regelmatig aan de zieners Mirjana en Ivan verschijnt.

Ik verberg u mijn diepe vreugde niet, noch die van Luc dat we in onze groep zo'n kostbaar teken mochten ontvangen, ons door Maria geschonken ter ere van de twintigste verjaardag van onze gebedsgroep. Een knipoog van Maria, onze Moeder die ons helpt vol te houden.

Maria is degene die ons leidt, die ons sterkt en die ons bij de hand houdt, die ons bemint. Die via de
gebedsgroepen Haar boodschappen die ze in Medjugorje aan de wereld geeft wenst te verspreiden en die ze wenst te laten beleven. En dat doet ze weldra al dertig jaar lang. Deelnemen aan een bedevaart naar Medjugorje is zich inschrijven in de school van Maria die ons naar haar Zoon Jezus leidt.

“Voor mensen is dit onmogelijk, maar voor God is alles mogelijk” (Mt 19,26)


Christiane Claessens

School van Maria - Alles met het hart doen:

1. Dagelijkse rozenkrans
2. minstens vijf minuten per dag de bijbel lezen
3. eenmaal per maand biechten
4. iedere zondag Eucharistie en indien mogelijk ook nog enkele keren per week
5. vasten op water en brood één of tweemaal per week, bij voorkeur op woensdag en vrijdag.

Deze school van Maria is een weg van heiligheid. Het is de leidraad van al de gebedsgroepen Maria, Koningin van de Vrede.

Vroeger moest ik vaak horen dat ik mijzelf gelukkig mocht prijzen dat ik deze slechte en grijze wereld niet hoefde te zien, dat ik de grijze en verzuurde mensen niet hoefde te zien. Ik stelde me de hele wereld grijs voor, de mensen als grijze wandelende palen, de zon die doorheen een dikke grijze mist scheen en zelfs het water dat ik dronk was in mijn beleving troebel grijs.

Groot was mijn verrassing van een wereld te ontdekken met een prachtig gekleurde natuur, met mensen die toch wel vaak glimlachen, met een schitterende zon in een blauwe hemel, alles bleek zacht en harmonieus. Lof zij U Heer!

In het station stelde ik me de mensen voor als in blikjes geperste sardientjes en alleen dat idee al vond ik uitputtend. Vandaag win ik wel vijftien minuten op weg naar de metro omdat ik me nu met gemak een weg kan banen tussen de mensen. Maria leidt me en houdt me bij de hand en geeft me aan welke weg ik moet nemen! Gezegend zijt gij, Maria!

Ongelovige mensen uit mijn omgeving weigerden in eerste instantie te geloven dat ik weer kon zien.
Enkele dagen later belden ze me terug om te zeggen dat ze na rijp overleg met zichzelf toch de hand van God moesten erkennen in dit mirakel!

Ik zou nog zoveel zaken kunnen vertellen, maar dat zou mijn verhaal te lang maken. Op acht december
2010 heb ik een afspraak bij een professor in de ophtalmologie in Bazel.

Enkele kleine onderzoeken zijn al uitgevoerd. Ik zie licht met mijn linkeroog, een beetje meer rechts. In een volgend verslag zal ik er u meer over vertellen.  Maar laat ons allen samen verenigd in gebed blijven en Maria, onze Koningin van de Vrede en Haar Zoon Jezus danken. Zij hebben ons gezegd: ... als gij niet wordt als deze kleine kinderen, zult gij het rijk der hemelen niet binnengaan...

Deze genezing heeft mij het lichaam van een volwassene gelaten, maar heeft mij het hart van een kind gegeven, de blik van een kind, door mij van de nacht naar de dag te brengen. Heer alles wat we hebben komt van U en al ons Geluk, alles keert tot U terug! 

Tot binnenkort,
Joëlle

( e-mail van  Luc Claessens [mailto:l.claessens@bluewin.ch]  )